Η μακέτα δείχνει αυτό που ήδη κατασκευάζουμε. Tη μεγαλύτερη επένδυση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στην ελληνική αιγοτροφία. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Πρόκειται για brownfield expansion. Επεκτείνουμε μια υφιστάμενη μονάδα την ώρα που η παραγωγή συνεχίζεται κανονικά, χωρίς περιθώρια διακοπής. Το νέο ποιμνιοστάσιο 5, για παράδειγμα, θα ενωθεί με το υφιστάμενο 1 σε ένα ενιαίο κτήριο. Το παλιό ανοίγει από τη μία πλευρά για να δεχθεί το καινούργιο.
Όσο προχωρά το έργο, διαπιστώνω ότι οι πιο δύσκολες αποφάσεις δεν αφορούν τα μεγάλα κατασκευαστικά ζητήματα. Είναι οι καθημερινές λεπτομέρειες που αύριο θα καθορίζουν το κόστος παραγωγής. Αν τα 45 εκατοστά ανοίγματος στον κορφιά αρκούν για τον αερισμό ενός κτηρίου 75 μέτρων. Πώς θα μοιράζεται η τροφή, και τι σημαίνει αυτό για τα εργατικά κάθε πρωί. Πώς η κατασκευαστική υποδομή και τα η/μ θα υποδεχθούν αυτοματισμούς και ρομπότ σίτισης. Πώς θα γίνεται η απομάκρυνση τως αποβλήτων. Πώς θα ομαδοποιούνται τα ζώα; Πώς θα μειωθεί η κίνηση σε μηχανήματα; Πώς θα εξασφαλιστεί το μέγιστο επίπεδο βιοσφάλειας; Μελετώ αρκετά την εμπειρία των Γάλλων και των Ισπανών σε αυτά τα θέματα. Έχουν πολλά να μας διδάξουν, αλλά καμία λύση δεν μεταφέρεται αυτούσια.
Κάποιες αποφάσεις μας στην πορεία του χρόνου θα αποδειχθούν σωστές, άλλες ίσως θα τις κάναμε διαφορετικά. Αυτή είναι η ευθύνη που αναλαμβάνεις όταν διοικείς ένα τέτοιο έργο. Σε μερικά χρόνια να κοιτάζεις πίσω και να μπορείς να πεις ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις. Όχι επειδή κατασκευάσαμε περισσότερα, αλλά επειδή καταφέραμε να παράγουμε γάλα και κρέας καλύτερα.
